Najstarszy most kolejki wąskotorowej w Bieszczadach ma ponad 120 lat i znajduje się w Woli Michowej nad potokiem Maguryczny Niżny. Linia kolejki leśnej łączącej Majdan koło Cisnej z Nowym Łupkowem powstała w latach 1890–98. Jej celem był wywóz drewna z bieszczadzkich lasów i załadunek tego surowca na kolej normalnotorową na stacji w pobliskim Łupkowie, skąd transport ruszał w dalszą drogę.

Prace związane z budową przepustów i kamiennych mostów przeprowadzili doświadczeni w tym fachu kamieniarze z Włoch, których specjalnie w tym celu sprowadzono w Bieszczady. Oni też postawili zachowany do dziś most o wysokości 14 m i szerokości 5 m. W czasie II wojny światowej kolej została w dużym stopniu zniszczona. Uszkodzono wiele mostów, przepustów oraz rozebrano tory, które wykorzystywano do budowy umocnień i bunkrów.

Wędrując w to miejsce, warto odwiedzić stary cmentarz, znajdujący się po lewej stronie drogi z betonowych płyt. Pośród nagrobków przyciąga uwagę kamienny obelisk w formie ostrosłupa. Jest tutaj pochowany Curto Johann z Feltre (koło Wenecji) we Włoszech. Zmarł 7 VIII 1897 r. w wieku 22 lat. Być może był jednym z budowniczych kolejki, a śmierć w młodym wieku mógł spowodować wypadek przy budowie. Las w okolicach mostu obfituje w rzadki czworolist pospolity, urzekający lśniącą w słońcu trującą jagodą.

Jak dotrzeć do mostu w Woli Michowej?

Samochód zostawiamy przy drodze w Woli Michowej, w okolicy mostu na Osławie, tuż przy skręcie do starego cmentarza greckokatolickiego. Do mostu dochodzimy w ok. 10 min (600 m) nieoznakowaną ścieżką. Most nie posiada barierek, dlatego należy zachować szczególną ostrożność. Najwygodniejsze, choć strome zejście do doliny górskiego potoku, skąd najlepiej widać wiadukt, znajduje się z prawej strony przed mostem.

Więcej nieznanych miejsc blisko natury znajdziesz w mojej nowej książce od Wydawnictwa Bezdroża pt. Dzikie Bieszczady. 100 nieznanych miejsc blisko natury. Jej premiera już 14 maja! Już dziś możesz zamówić ją na stronie Empiku TUTAJ.

Będę Ci wdzięczny za udostępnienie tego wpisu dalej!
Do zobaczenia na szlaku!
Martin Martinger